ṛṣir uvāca
satyam uktaḿ kintv iha vā eke na manaso 'ddhā viśrambham anavasthānasya śaṭha-kirāta iva sańgacchante
ṛṣiḥ uvāca — Śukadeva Gosvāmī dijo; satyam — lo correcto; uktam — has dicho; kintu — pero; iha — en el mundo material; vā — o; eke — algún; na — no; manasaḥ — de la mente; addhā — directamente; viśrambham — fiel; anavasthānasya — que es inestable; śaṭha — muy astuto; kirātaḥ — un cazador; iva — como; saṅgacchante — se vuelve.
En la Bhagavad-gita (18.5), el Señor Krsna dice:
yajña-dana-tapah-karma
na tyajyam karyam eva tat
yajño danam tapas caiva
pavanani manisinam
«Los actos de sacrificio, caridad y penitencia no deben abandonarse, sino que deben llevarse a cabo. En verdad, el sacrificio, la caridad y la penitencia purifican incluso a las grandes almas».
Ni siquiera quien haya renunciado al mundo por entrar en la orden de sannyasa debe renunciar al canto del maha-mantra Hare Krsna. Renunciación no significa que hay que renunciar al saṅkirtana-yajña. De igual manera, tampoco se debe renunciar a la caridad ni a la tapasya. El sistema de yoga para el control de la mente y los sentidos debe seguirse estrictamente. El Señor Ṛsabhadeva mostró cómo se pueden realizar formas rigurosas de tapasya, sentando así el ejemplo para todos los demás.