evaḿ bahv abaddham api bhāṣamāṇaḿ nara-devābhimānaḿ rajasā tamasānuviddhena madena tiraskṛtāśeṣa-bhagavat-priya-niketaḿ paṇḍita-māninaḿ sa bhagavān brāhmaṇo brahma-bhūta-sarva-bhūta-suhṛd-ātmā yogeśvara-caryāyāḿ nāti-vyutpanna-matiḿ smayamāna iva vigata-smaya idam āha
evam — de este modo; bahu — muy; abaddham — fuera de lugar; api — aunque; bhāṣamāṇam — hablando; nara-deva-abhimānam — el rey Rahūgaṇa, que se consideraba el gobernante; rajasā — por la modalidad material de la pasión; tamasā — y por la modalidad de la ignorancia; anuviddhena — aumentada; madena — por la locura; tiraskṛta — que reprendió; aśeṣa — incontables; bhagavat- priya-niketam — devotos del Señor; paṇḍita-māninam — considerándose un sabio muy culto; saḥ — ése; bhagavān — espiritualmente muy poderoso (Jaḍa Bharata); brāhmaṇaḥ — un brāhmaṇa perfectamente cualificado; brahma-bhūta — plenamente iluminado; sarva-bhūta-suhṛt-ātmā — que, de esta forma, era el amigo de todas las entidades vivientes; yoga-īśvara — de los yogīs místicos más avanzados; caryāyām — en el comportamiento; na ati-vyutpanna-matim — al rey Rahūgaṇa, que en realidad no era experimentado; smayamānaḥ — esbozando una sonrisa; iva — como; vigata-smayaḥ — que estaba liberado de todo orgullo material; idam — así; āha — habló.
En este verso se expone la diferencia entre una persona inmersa en el concepto corporal y una persona que está más allá de ese concepto. Maharaja Rahugana, bajo la influencia del concepto corporal, se consideraba un rey, y reprendió a Jada Bharata con una sarta de improperios. Jada Bharata, que estaba perfectamente establecido en el plano trascendental de la autorrealización, no se enfadó lo más mínimo; en lugar de ello, sonrió y comenzó a impartir sus enseñanzas al rey. El devoto vaisnava muy avanzado es amigo de todas las entidades vivientes; por esa razón, también es amigo de sus enemigos. De hecho, no considera enemigo a nadie. Suhrdah sarva-dehinam. A veces un vaisnava se irrita externamente contra un no devoto, pero esa ira es buena para el no devoto. Las Escrituras védicas nos dan ejemplos de esto. Narada, en cierta ocasión, se enfadó con Nalakuvera y Manigriva, los dos hijos de Kuvera, y les castigó convirtiéndoles en árboles. Como resultado de ello, más adelante fueron liberados por el Señor Sri Krsna. El devoto está situado en el plano absoluto, y tanto si está enfadado como si se muestra complacido, no hay diferencia, ya que en ambos casos concede su bendición.