मत्तद्विरेफवनमालिकया निवीतौ
विन्यस्तयासितचतुष्टयबाहुमध्ये ।
वक्त्रं भ्रुवा कुटिलया स्फुटनिर्गमाभ्यां
रक्तेक्षणेन च मनाग्रभसं दधानौ ॥२८॥

matta-dvirepha-vanamālikayā nivītau

vinyastayāsita-catuṣṭaya-bāhu-madhye

vaktraḿ bhruvā kuṭilayā sphuṭa-nirgamābhyāḿ

raktekṣaṇena ca manāg rabhasaḿ dadhānau

matta — intoxicadas; dvi-repha — abejas; vana-mālikayā — con un collar de frescas flores; nivītau — colgando del cuello; vinyastayā — rodeando; asita — azules; catuṣṭaya — cuatro; bāhu — brazos; madhye — entre; vaktram — rostro; bhruvā — con sus cejas; kuṭilayā — arqueadas; sphuṭa — bufido; nirgamābhyām — respiración; rakta — enrojecidos; īkṣaṇena — con ojos; ca — y; manāk — algo; rabhasam — inquietos; dadhānau — miraron a.


Texto

Alrededor de sus cuellos y entre sus cuatro brazos azules, los dos porteros llevaban collares de frescas flores que atraían abejas intoxicadas. Por sus fruncidas cejas, el descontento gesto de su nariz y los ojos enrojecidos, parecían estar algo inquietos.

Significado

Los collares de flores que llevaban atraían enjambres de abejas, porque eran collares de flores frescas. En el mundo Vaikuntha todo es fresco, nuevo y trascendental. Los habitantes de Vaikuntha tienen cuerpos de color azulado y cuatro brazos, como Narayana.