स वै महाभागवतो महात्मा
महानुभावो महतां महिष्ठः ।
प्रवृद्धभक्त्या ह्यनुभाविताशये
निवेश्य वैकुण्ठमिमं विहास्यति ॥४८॥

sa vai mahā-bhāgavato mahātmā

mahānubhāvo mahatāḿ mahiṣṭhaḥ

pravṛddha-bhaktyā hy anubhāvitāśaye

niveśya vaikuṇṭham imaḿ vihāsyati

saḥ — él; vai — ciertamente; mahā-bhāgavataḥ — el devoto más elevado; mahā-ātmā — amplia inteligencia; mahā-anubhāvaḥ — amplia influencia; mahatām — de las grandes almas; mahiṣṭhaḥ — la más grande; pravṛddha — bien maduro; bhaktyā — mediante servicio devocional; hi — ciertamente; anubhāvita — situado en la etapa anubhāva del éxtasis; āśaye — en la mente; niveśya — entrando; vaikuṇṭham — en el cielo espiritual; imam — este (mundo material); vihāsyati — abandonará.


Texto

Ese supremo devoto del Señor tendrá amplia inteligencia y amplia influencia, y será la más grande de las grandes almas. Por su maduro servicio devocional, ciertamente estará en una situación de éxtasis trascendental, y entrará al cielo espiritual tras dejar este mundo material.

Significado

Hay tres etapas de desarrollo trascendental en el servicio devocional, técnicamente conocidas como sthayi-bhava, anubhava, y mahabhava. Se conoce como sthayi-bhava el amor perfecto y continuo por Dios, y, cuando se lleva a cabo en un tipo concreto de relación trascendental, se llama anubhava. Pero la etapa de mahabhava se puede ver entre las energías personales de la potencia de placer del Señor. Se entiende que el nieto de Diti, Prahlada Maharaja, estaría constantemente meditando en el Señor y repitiendo Sus actividades. Como se mantendría meditando constantemente, pasaría con facilidad al mundo espiritual tras abandonar su cuerpo material. Esta meditación se lleva a cabo de un modo aun más oportuno si se canta y escucha el santo nombre del Señor. Esto se recomienda en especial para esta era de Kali.