na ca śaknomy avasthātuḿ
bhramatīva ca me manaḥ
nimittāni ca paśyāmi
viparītāni keśava
na — ni; ca — también; Å›aknomi — soy capaz; avasthÄtum — de quedarme; bhramati — olvidando; iva — como; ca — y; me — mi; manaḥ — mente; nimittÄni — causa; ca — también; paÅ›yÄmi — veo; viparÄ«tÄni — justo lo opuesto; keÅ›ava — ¡oh, destructor del demonio Keśī (Kṛṣṇa)!.
Debido a su impaciencia, Arjuna era incapaz de quedarse en el campo de batalla, y estaba perdiendo la razón a causa de la debilidad de su mente. El excesivo apego a las cosas materiales pone al hombre en una condición existencial de desconcierto semejante a ésa. Bhayam dvitiyabhinivesatah syat (Bhag. 11.2.37): esa clase de temor y pérdida del equilibrio mental ocurren en personas que se hallan demasiado afectadas por las condiciones materiales. Arjuna preveÃa sólo dolorosos reveses en el campo de batalla. Él no serÃa feliz ni siquiera si lograba vencer al enemigo. Las palabras nimitta-viparitani son significativas. Cuando un hombre ve que todas sus esperanzas se frustran, piensa entonces: “¿por qué estoy aquÃ?â€. Todo el mundo está interesado en sà mismo y en su propio bienestar. A nadie le interesa el Ser Supremo. Por la voluntad de Krsna, Arjuna se está mostrando ignorante de lo que es su verdadero bien personal. El verdadero bien personal de uno radica en Visnu, o Krsna. El alma condicionada olvida esto, y por eso padece de los dolores materiales. Arjuna pensaba que su victoria en la batalla sólo serÃa motivo de lamentación para él.