श्रीशुक उवाच
इत्यर्थितः स भगवान् कृपालुर्ब्रह्मणः सुतः ।
श्रपयित्वा चरुं त्वाष्ट्रं त्वष्टारमयजद् विभुः ॥२७॥

Å›rÄ«-Å›uka uvÄca
ity arthitaḥ sa bhagavÄn
ká¹›pÄlur brahmaṇaḥ sutaḥ
Å›rapayitvÄ caruá¹ tvÄṣṭraá¹
tvaṣṭÄram ayajad vibhuḥ

 Å›rÄ«-Å›ukaḥ uvÄca - ÅšrÄ« Åšukadeva GosvÄmÄ« said; iti - thus; arthitaḥ - being requested; saḥ - he (Aá¹…girÄ á¹šá¹£i); bhagavÄn - the most powerful; ká¹›pÄluḥ - being very merciful; brahmaṇaḥ - of Lord BrahmÄ; sutaḥ - a son (born of Lord BrahmÄ's mind); Å›rapayitvÄ - after causing to cook; carum - a specific oblation of sweetrice; tvÄṣṭram - meant for the demigod known as TvaṣṭÄ; tvaṣṭÄram - TvaṣṭÄ; ayajat - he worshiped; vibhuḥ - the great sage.


Text

In response to the request of MahÄrÄja Citraketu, Aá¹…girÄ á¹šá¹£i, who was born of Lord BrahmÄ’s mind, was very merciful toward him. Because the sage was a greatly powerful personality, he performed a sacrifice by offering oblations of sweetrice to TvaṣṭÄ.

Purport