कुटुम्बभरणाकल्पो मन्दभाग्यो वृथोद्यमः ।
श्रिया विहीनः कृपणो ध्यायन्छ्वसिति मूढधीः ॥१२॥

kuá¹­umba-bharaṇÄkalpo
manda-bhÄgyo vá¹›thodyamaḥ
Å›riyÄ vihÄ«naḥ ká¹›paṇo
dhyÄyañ chvasiti mÅ«á¸ha-dhīḥ

 kuá¹­umba - his family; bharaṇa - in maintaining; akalpaḥ - unable; manda-bhÄgyaḥ - the unfortunate man; vá¹›thÄ - in vain; udyamaḥ - whose effort; Å›riyÄ - beauty, wealth; vihÄ«naḥ - bereft of; ká¹›paṇaḥ - wretched; dhyÄyan - grieving; Å›vasiti - he sighs; mÅ«á¸ha - bewildered; dhīḥ - his intelligence.


Text

Thus the unfortunate man, unsuccessful in maintaining his family members, is bereft of all beauty. He always thinks of his failure, grieving very deeply.

Purport