कुटुम्बभरणाकल्पो मन्दभाग्यो वृथोद्यमः ।
श्रिया विहीनः कृपणो ध्यायन्छ्वसिति मूढधीः ॥१२॥

kuṭumba-bharaṇākalpo
manda-bhāgyo vṛthodyamaḥ
śriyā vihīnaḥ kṛpaṇo
dhyāyañ chvasiti mūḍha-dhīḥ

 kuṭumba - his family; bharaṇa - in maintaining; akalpaḥ - unable; manda-bhāgyaḥ - the unfortunate man; vṛthā - in vain; udyamaḥ - whose effort; śriyā - beauty, wealth; vihīnaḥ - bereft of; kṛpaṇaḥ - wretched; dhyāyan - grieving; śvasiti - he sighs; mūḍha - bewildered; dhīḥ - his intelligence.


Text

Thus the unfortunate man, unsuccessful in maintaining his family members, is bereft of all beauty. He always thinks of his failure, grieving very deeply.

Purport