पितृराज्यं परित्यज्य देवापिस्तु वनं गतः ॥१२॥
अभवच्छान्तनू राजा प्राङ्महाभिषसंज्ञितः।
यं यं कराभ्यां स्पृशति जीर्णं यौवनमेति सः ॥१३॥
devāpiḥ śāntanus tasya
bāhlīka iti cātmajāḥ
pitṛ-rājyaḿ parityajya
devāpis tu vanaḿ gataḥ
abhavac chāntanū rājā
prāń mahābhiṣa-saḿjñitaḥ
yaḿ yaḿ karābhyāḿ spṛśati
jīrṇaḿ yauvanam eti saḥ
devÄpiḥ — DevÄpi; Å›Äntanuḥ — ÅšÄntanu; tasya — jeho (PratÄ«py); bÄhlÄ«kaḥ — BÄhlÄ«ka; iti — tak; ca — také; Ätma-jÄḥ — synové; pitá¹›-rÄjyam — otcův majetek, královstvÃ; parityajya — odmÃtajÃcÃ; devÄpiḥ — DevÄpi, nejstarÅ¡Ã; tu — vskutku; vanam — do lesa; gataḥ — odeÅ¡el; abhavat — byl; Å›Äntanuḥ — ÅšÄntanu; rÄjÄ â€” král; prÄk — pÅ™edtÃm; mahÄbhiá¹£a — MahÄbhiá¹£a; saá¹jñitaḥ — oslavovaný; yam yam — kohokoliv; karÄbhyÄm — svýma rukama; spṛśati — dotkl se; jÄ«rṇam — i když velice starého; yauvanam — mládÃ; eti — zÃskal; saḥ — on.
